این عکس را شاید دیده باشید؛



پنج معلم جوان در شهرستان میناب استان هرمزگان سوار یک پراید بودند که یک وانت نیسان (همان ها که به نیسان گاوی مشهورند!) حاوی گازوئیل قاچاق با ماشین اینها شاخ به شاخ می شود و .... پایان داستان تلخ و سیاه است.

نمی خواهم بگویم چرا اینقدر در جامعه ما قاچاق و قاچاقچی وجود دارد؟

نمی خواهم بگویم چقدر سنگین و تلخ است از دست دادن 5 معلم جوان؟ فکرش را بکنید هرکدام از این عزیزان می توانستند در طول عمر خود چند انسان فرهیخته و ارزشمند را تربیت کنند و به جامعه تحویل دهند؟

از داغ دل خانواده های اینها هم که هرکدام چراغ خانه ی خود را در طوفانی ناگهانی از دست دادند هم نمی خواهم چیزی بنویسم.


یادم می آید که در دوران دانشجویی بارها و بارها کشته ها و مجروحان تصادف ها را در بیمارستان شهید محمدی می دیدم و به شدت متأثر می شدم. همیشه از تصادف بیزار بوده ام. بدترین نوع مرگ! یک مردن مفت و بی خود و به شدت دلخراش!
این جاده ها حتی از جنگ با عراق کشته های بیشتری را از ما گرفته اند!


دوباره به عکس نگاه کنید.

از خودمان بپرسیم مگر ظرفیت استاندارد پراید 4 نفر سرنشین نیست؟ چرا آن هم در سفر بیرون شهر سوار این ماشین غیر ایمن و غیر استاندارد می شویم؟ چرا به فکر سلامتی و جان خودمان نیستیم؟

آن راننده ی شوتی خدانشناس، که به هزار و یک دلیل مسیر قاچاق را برای نان درآوردن انتخاب کرده، چرا افراد بیگناه دیگر را به کام خطر و مرگ می فرستد؟ امثال این آقا در میان ما کم نیستند. راننده هایی که در خیابان و جاده ها به تنها چیزی که فکر نمی کنند، جان و سلامتی دیگران است. چرا ما اینقدر خودخواه و کوته بین شده ایم؟ چرا به حق و حقوق دیگران احترام نمی گذاریم؟

سئوال مهم تر این است: چرا این ماشین آسیب پذیر و غیر ایمن فراوان ترین و ارزانترین ماشین در دسترس مردم ماست؟ ببینید چطور پراید تا صندلی عقب مچاله شده؟ درحالیکه نیسان آسیب خیلی ناچیزی دیده! دولت ما برای جان مردم اهمیتی قایل هست؟ اگر نمی توانیم کیفیت و امنیت تولیدات داخلی را بالا ببریم، چرا جلوی واردات ماشین های مطمئن خارجی را گرفته ایم؟ آیا برای خانواده های داغدیده، صحبت از اهمیت تولید داخل و حیات سایپا و ایران خودرو تسکین و آرامشی ایجاد می کند؟!

 
کاش این سئوال ها را از خود بپرسیم. کاش بجای پاک کردن صورت مسأله، به آنها پاسخ بدهیم. کاش ....





طبقه بندی: هرمزگان،  عمومی،